Katedra Świętego Wacława w Ołomuńcu

Budowa świątyni rozpoczęła się w latach 1104-1107 na polecenie Ołomuńskiego księcia Świętopełka, prace były następnie kontynuowane przez jego syna Wacława Henryka a po jego śmierci biskupa Jindřichowa Zdík. Konsekracja świątyni miała mieć miejsce 30 czerwca 1131 r., mniej więcej dziesięć lat przed skończeniem całej budowy (w 1141 roku). Świątynia praktycznie od razu otrzymała tytuł katedry. W tamtym okresie kościół wyglądał inaczej niż współcześnie. Był trójnawowy i w stylu romańskim. Pod nim znajdowała się zaś zasypana później krypta.

Po pożarze z 1264 r. katedra straciła swój romański styl i stała się gotycką świątynią. W tedy jeszcze świątynia nie była aż tak duża. Dopiero w kolejnych wiekach była rozbudowywana i przebudowywana. Powody zmian były różne od pożarów po chęć uczynienia świątyni bardziej reprezentacyjnej przez kolejnych biskupów.

Neogotyckie wieże fasadowe, z których obecnie słynie katedra powstały podczas przebudowy w latach 1883-1892. W tym czasie zmodyfikowano także chór, dodano nową wieżę główną i przeprowadzono regotyzację (przywrócono gotycki styl) prezbiterium i wnętrz.