Kościół rzymskokatolicki Bożego Ciała w Poznaniu

Osada Pisaki

Tego z pewnością dużo ludzi nie wie, ale historycznie ta część miasta należała do nie istniejącej już Osady Piaski. Po części jest to wiązane z tym, że często potocznie łączona z sąsiednimi Rybakami. Czyli z inną sąsiednią osadą, co jest prawdopodobnie wynikiem tego, że ulica Rybaki przebiega niedaleko od sąsiedztwa kościoła.

Trzeba też pamiętać, że dużo osób obecnie mieszkających w Poznaniu z niego nie pochodzi. Nie znają oni często miejscowych zwyczajów a gdzie dopiero historyczny podział miasta. W efekcie czego stosują oni określenia np. od ulic, które mieszczą się w sąsiedztwie. A nie ma przecież tam ulicy Piaski, za to jest Rybaki, Kwiatowa, Łąkowa.

Dla pewności Piaski mieszczą się w obrębie ul. Łąkowej, części Krakowskiej i Strzeleckiej. Jest więc to administracyjnie Stare Miasto w Poznaniu.

Dlaczego zbudowano kościół Bożego Ciała?

Na lokację kościoła w tym miejscu miały mieć wpływ wydarzenia, o których opowiada legenda. To właśnie tutaj miały się odnaleźć skradzione hostie z kościoła oo. Dominikanów (dzisiaj Księży Jezuitów) 15 sierpnia 1399 roku. Współczesne badania wykazują, że wydarzenia z legendy prawdopodobnie nie miały nigdy miejsca. Legenda została zaś stworzona jako forma antysemickich zachowań jakie miały miejsce w mieście. Tłumaczyła też lokacje kilku miejskich kościołów.

Bez względu na to co było przyczyną budowy kościoła w tym miejscu, wiemy że mniej więcej w tym czasie co miały mieć miejsce wydarzenia z legendy postawiono drewnianą kaplicę. Po 1406 roku zostaje ona zastąpiona przez gotycki kościół i klasztor karmelitów trzewiczkowych. Co najciekawsze fundatorem jest Władysław Jagieło. Zakonnicy przez 400 lat mieli pieczę nad świątynią. Budowa świątyni trwała w latach 1465–1475 i była stosunkowo trudna. W tamtym czasie na terenie tym były bowiem głównie łąki zalewane sezonowo przez Wartę.

Rozkwit świątyni przypadał na lata XV i XVI kiedy to przybywali do niej pielgrzymi z Pomorza, Mazowsza, Małopolski, Prus, Litwy, Węgier i Rusi. Podobno było ich więcej niż w Częstochowie. Kościół ucierpiał podczas potopu szwedzkiego. W XIX wieku w okresie „wojny kulturowej” wymierają ostatni karmelici. W efekcie czego świątynia zostaje zamknięta i popada w ruinę.

Na terenie dawnego przy kościelnego cmentarza mieści się postawiona na wysokim filarze, sokole rzeźba. Jest to pomnik proroka Eliasza, patrona karmelitów trzewiczkowych. Oczywiście nie jest to przypadek, bo kościół przez długi czas był pod opieką mnichów z klasztoru pod tym wezwaniem.

Statua na sokole powstała poł. XVIII w. i jest w stylu barokowym. W momencie swojego powstania stanowiła kilka funkcji, była np. punktem orientacyjnym. To od tej strony biegła bowiem droga do i z Poznania.